نقشهٔ راهِ در حال شکل‌گیری انسجام اجتماعی
منتشرشده برای مشورت از سوی SydWest، SSI و SCOA. این پیش‌نویس مشورتی پنج اولویت در حال شکل‌گیری را که از طریق نشست (Summit) و گزارش نشست شناسایی شده‌اند، بسط می‌دهد و زیر هر اولویت یک اقدام پیشنهاد می‌کند. نه اولویت‌ها و نه اقدام‌ها به عنوان مواردی که به طور کامل از سوی نشست تأیید یا تصویب شده باشند، ارائه نشده‌اند. این موارد اکنون برای بررسی و اصلاح بیشتر بازگردانده می‌شوند. این سند عمداً نهایی نیست: همهٔ اجزای این چارچوب از طریق این مشورت قابل اصلاح است.
نشست ملی Think Social Cohesion (اندیشیدن به انسجام اجتماعی) نشان داد که استرالیا کمبود ایده ندارد. آنچه کم دارد چارچوبی برای عمل است که به اندازهٔ کافی مشترک و پاسخگو باشد.
در ۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ۱۶۰ رهبر دعوت‌شده یک روز کامل را در پاراماتا به بررسی شرایطی گذراندند که انسجام اجتماعی را تقویت یا تضعیف می‌کند. اگرچه بحث‌ها دربارهٔ همهٔ موضوع‌ها به توافق نرسید، پنج اولویت روشن به طور پیوسته در سخنرانی‌های اصلی، میزگردها و نظرات شرکت‌کنندگان پدیدار شد. این اولویت‌ها بنیادی مشترک برای عمل فراهم می‌کنند و در عین حال می‌پذیرند که تفاوت‌های مهمی در دیدگاه‌ها باقی است که نیازمند بررسی بیشتر است. این پنج اولویت در ادامه به عنوان چارچوبی در حال شکل‌گیری آمده‌اند و پس از هر یک، یک اقدام پیشنهادی و پرسش‌هایی که اکنون از شما می‌خواهیم آن‌ها را بیازمایید، ذکر شده است.
هر اقدام پیشنهادی یادداشتی دربارهٔ خاستگاه خود دارد: یافته‌ای از نشست، پیشنهادی که شرکای برگزارکننده از آن زمان توسعه داده‌اند، یا هر دو. گزارش نشست همچنان سند آن روز است؛ این نقشهٔ راه بیان می‌کند که ما چگونه پیشنهاد می‌کنیم اقدام‌ها پیش برده شوند. هر اقدام به عنوان یک جریان کاری دنبال خواهد شد و از سازمان‌ها برای مشارکت دعوت خواهد شد.
منتشرشده برای مشورت از سوی SydWest، SSI و SCOA. این پیش‌نویس مشورتی پنج اولویت در حال شکل‌گیری را که از طریق نشست (Summit) و گزارش نشست شناسایی شده‌اند، بسط می‌دهد و زیر هر اولویت یک اقدام پیشنهاد می‌کند. نه اولویت‌ها و نه اقدام‌ها به عنوان مواردی که به طور کامل از سوی نشست تأیید یا تصویب شده باشند، ارائه نشده‌اند. این موارد اکنون برای بررسی و اصلاح بیشتر بازگردانده می‌شوند. این سند عمداً نهایی نیست: همهٔ اجزای این چارچوب از طریق این مشورت قابل اصلاح است.
نشست ملی Think Social Cohesion (اندیشیدن به انسجام اجتماعی) نشان داد که استرالیا کمبود ایده ندارد. آنچه کم دارد چارچوبی برای عمل است که به اندازهٔ کافی مشترک و پاسخگو باشد.
در ۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ۱۶۰ رهبر دعوت‌شده یک روز کامل را در پاراماتا به بررسی شرایطی گذراندند که انسجام اجتماعی را تقویت یا تضعیف می‌کند. اگرچه بحث‌ها دربارهٔ همهٔ موضوع‌ها به توافق نرسید، پنج اولویت روشن به طور پیوسته در سخنرانی‌های اصلی، میزگردها و نظرات شرکت‌کنندگان پدیدار شد. این اولویت‌ها بنیادی مشترک برای عمل فراهم می‌کنند و در عین حال می‌پذیرند که تفاوت‌های مهمی در دیدگاه‌ها باقی است که نیازمند بررسی بیشتر است. این پنج اولویت در ادامه به عنوان چارچوبی در حال شکل‌گیری آمده‌اند و پس از هر یک، یک اقدام پیشنهادی و پرسش‌هایی که اکنون از شما می‌خواهیم آن‌ها را بیازمایید، ذکر شده است.
هر اقدام پیشنهادی یادداشتی دربارهٔ خاستگاه خود دارد: یافته‌ای از نشست، پیشنهادی که شرکای برگزارکننده از آن زمان توسعه داده‌اند، یا هر دو. گزارش نشست همچنان سند آن روز است؛ این نقشهٔ راه بیان می‌کند که ما چگونه پیشنهاد می‌کنیم اقدام‌ها پیش برده شوند. هر اقدام به عنوان یک جریان کاری دنبال خواهد شد و از سازمان‌ها برای مشارکت دعوت خواهد شد.
نقطهٔ آغاز این نقشهٔ راه
از زمان نشست، شرکای برگزارکننده پیشنهاد کرده‌اند که حاکمیت مردمان بومی (First Nations) و حقیقت‌گویی باید در بنیاد مفهومی این نقشهٔ راه قرار گیرد، نه در میان صداهایی که از طریق مشورت افزوده می‌شوند. خود نشست ثبت کرد که دانش و رهبری مردمان بومی به توجهی بسیار بیشتر از آنچه در آن روز دریافت کردند نیاز داشت. این پیشنهاد در اینجا برای آزمودن ارائه می‌شود.
هر چارچوب استرالیایی برای انسجام اجتماعی باید با به رسمیت شناختن مردمان بومی استرالیا و جزیره‌نشینان تنگهٔ تورِس به عنوان نخستین مردمان این قاره و با روایتی صادقانه از استعمار، سلب مالکیت و حاکمیت ادامه‌دار مردمان بومی آغاز شود. تعلق را نمی‌توان بر فراموشی تاریخی بنا کرد. حقیقت‌گویی، حق تعیین سرنوشت و روابط محترمانه میان مردمان بومی و همهٔ کسانی که پس از آن زندگی خود را در اینجا ساخته‌اند، بنیاد آینده‌ای مشترک برای ملت است.
این پیشنهاد پیش از نهایی شدن نقشهٔ راه، از طریق تعامل محترمانه با رهبران و سازمان‌های مردمان بومی بیشتر توسعه خواهد یافت. ایجاد یک مشارکت معنادار در حکمرانی به زمان، اعتماد و همکاری واقعی نیاز دارد و از طریق یک فرایند مشورتی کوتاه به دست نمی‌آید. نقشهٔ راه، توسعهٔ این مشارکت را به عنوان یکی از اولویت‌های اولیهٔ اجرا مشخص خواهد کرد.
منبع: پیشنهادی که شرکای برگزارکننده از زمان نشست توسعه داده‌اند.
۱ حقوق و مسئولیت
نظام چه چیزی را باید تضمین کند؟
انسجام اجتماعی نمی‌تواند تنها بر حسن نیت، آرمان یا بیانیه‌های کلی دربارهٔ ارزش‌ها استوار باشد. در سراسر بحث‌ها، شرکت‌کنندگان پیوسته بر اهمیت حقوق، تعهدات و پاسخگویی نهادی تأکید کردند. این شامل درخواست‌هایی برای حمایت‌های قانونی و حقوق‌محور قوی‌تر، و برای آن بود که کارفرمایان وظیفه‌ای ایجابی برای پیشگیری از نژادپرستی داشته باشند، نه آنکه تنها پس از وقوع آسیب اقدام کنند. پیشنهاد در حال شکل‌گیری این است که برای هر تعهد یک مسئولِ وظیفه نام برده شود، نه آنکه تعهدات بر دوش کسانی باشد که آسیب را تجربه می‌کنند.
نشست این را مطرح نکرد که قانون‌گذاری به تنهایی انسجام می‌آفریند. یکی از نظرات به صراحت پاسخ عمدتاً قانون‌گذارانه را به چالش کشید. جهت‌گیری، قانون به جای روابط نیست، بلکه بنیادی حقوقی قوی‌تر همراه با شرایط اجتماعی و نهادی‌ای است که تجربهٔ عملی آن حقوق را ممکن می‌سازد.
ایجاد چارچوبی برای حقوق و مسئولیت نهادی در زمینهٔ انسجام اجتماعی. نام بردن مسئولِ وظیفه برای هر تعهد، و بررسی دلایل وضع وظیفه‌ای ایجابی برای پیشگیری از تبعیض نژادی برای کارفرمایان و سایر نهادها. شکل هر سند حقوقی گسترده‌تر همچنان باز است. هر پاسخ قانون‌گذارانه باید در کنار رویکردهای رابطه‌محور و مکان‌محوری که نشست شناسایی کرد توسعه یابد، نه به عنوان جایگزین آن‌ها.
منبع: یافتهٔ نشست (گزارش نشست، بخش‌های ۳.۱ و ۶.۱). نشست خواستار نوعی سند قانونی یا حقوق‌محور شد اما شکل آن را مشخص نکرد.
- آیا این بازتاب‌دهندهٔ بحث است؟ یک سند حقوقی باید چه شکلی داشته باشد و وظایف ایجابی در کجا باید اعمال شوند؟
۲ دسترسی
به چه کسانی نمی‌رسیم؟
ابتکارهای انسجام اجتماعی اغلب به کسانی می‌رسند که از پیش مایل و قادر به مشارکت هستند. پرسش دشوارتر، که به طور مستقل در چهار جلسه مطرح شد، این است که چگونه با کسانی ارتباط برقرار کنیم که بیرون از دسترس نهادها و برنامه‌های موجود باقی مانده‌اند: افرادی که کناره گرفته‌اند، کسانی که رویکردهای موجود برایشان کارساز نبوده، و کسانی که هرگز به شکلی معنادار به آن‌ها دسترسی پیدا نشده است. نشست بر اهمیت تفکیک این تجربه‌ها تأکید کرد و پذیرفت که آن‌ها بازتاب‌دهندهٔ موانع متفاوت مشارکت‌اند و پاسخ‌های متفاوتی می‌طلبند. نکتهٔ مهم آنکه نبود مشارکت نباید با نبود تمایل به مشارکت اشتباه گرفته شود.
زیرساخت دسترسی، محلی است. دولت محلی، سازمان‌های محله، کتابخانه‌ها، مدرسه‌ها، محل‌های کار، رسانه‌های محلی، فضاهای سوم و سازوکارهای مکان‌محور مانند کمک‌هزینه‌های خرد، جاهایی هستند که مردم با نهادها و با یکدیگر روبه‌رو می‌شوند. برای کسانی که زندگی خود را در استرالیا بنا می‌کنند، زیرساخت اسکان پل ارتباطی با جوامع، خدمات و نهادهاست. طراحی برای دسترسی به این معناست که نهادها تغییر دهند که در کجا، چگونه و از طریق چه کسانی تعامل می‌کنند.
سرمایه‌گذاری در زیرساخت محلی دسترسی. تقویت دولت محلی، سازمان‌های محله، کتابخانه‌ها، مدرسه‌ها، محل‌های کار و فضاهای سوم، و در عین حال ملزم کردن نهادها به بررسی و تقویت اینکه در کجا، چگونه و از طریق چه کسانی تعامل می‌کنند، با توجه ویژه به افرادی که از طریق شبکه‌های موجود به آن‌ها دسترسی پیدا نشده است.
منبع: یافتهٔ نشست (گزارش نشست، بخش‌های ۳.۲ و ۶.۲).
- چه کسانی در جامعه یا بخش شما از قلم افتاده‌اند و چه چیزی می‌تواند به آن‌ها برسد؟
- نقشهٔ راه باید کدام زیرساخت محلی را برای سرمایه‌گذاری در اولویت قرار دهد؟
۳ مشارکت
مردم چگونه مشارکت می‌کنند؟
به رسمیت شناختن مهارت‌ها و مدارک تحصیلی و صلاحیت‌های حرفه‌ای کسب‌شده در خارج، مستندترین پیشنهاد نشست بود که در پنج جلسه بدون هیچ مخالفت ثبت‌شده‌ای مطرح شد. وقتی توانایی نتواند به فرصت تبدیل شود، پیامدهای آن بر امنیت اقتصادی، استقلال، اعتماد به نفس و توانایی مشارکت کامل در زندگی استرالیا اثر می‌گذارد. نشست به مسیرها اشاره کرد، نه خدمات: نظام‌هایی که حول پیشرفت، عاملیت و ظرفیت مشارکت مردم طراحی شده باشند، از جمله از طریق اشتغال و کارآفرینی.
مشارکت گسترده‌تر از مشارکت اقتصادی است. مشارکت شامل رهبری اجتماعی و مدنی و فرصت‌های واقعی برای شکل دادن به نهادها و تصمیم‌هایی است که بر زندگی مردم اثر می‌گذارند. نشست همچنین شکافی مهم در بحث‌ها را پذیرفت: شرایط مادی‌ای که انسجام اجتماعی را شکل می‌دهند، از جمله مسکن، دستمزدها، کار ناپایدار و فشارهای هزینهٔ زندگی، توجه نسبتاً محدودی دریافت کردند. این موضوع‌ها با توسعهٔ نقشهٔ راه به بررسی آگاهانه‌تری نیاز خواهند داشت.
آزاد کردن مهارت‌ها و برداشتن موانع مشارکت. آغاز با به رسمیت شناختن مهارت‌ها و مدارک تحصیلی و صلاحیت‌های حرفه‌ای کسب‌شده در خارج، ساختن مسیرهایی به سوی رهبری مدنی و اجتماعی و همچنین اشتغال، و بررسی شرایط مادی‌ای که مشارکت را محدود می‌کنند.
منبع: یافتهٔ نشست (گزارش نشست، بخش‌های ۳.۳ و ۶.۳).
- چه چیزی توانایی موجود را سریع‌تر از همه به مشارکت تبدیل می‌کند؟
- شرایط مادی و اقتصادی چگونه باید در این چارچوب گنجانده شوند؟
۴ پاسخگویی
نتیجه از آنِ کیست؟
در پنج جلسه، شرکت‌کنندگان نگرانی خود را ابراز کردند که مشورت اغلب به اقدام معنادار تبدیل نمی‌شود. مردم وقت، تجربه‌ها و تخصص خود را ارائه می‌کنند، اما به ندرت می‌بینند که مشارکتشان چگونه بر تصمیم‌ها اثر می‌گذارد یا به تغییر می‌انجامد. نشست بر نیاز به فراتر رفتن از مشورت معنادار به سوی پاسخگویی واقعی تأکید کرد: چه کسی مسئولیت اقدام بر اساس آنچه شنیده شده را می‌پذیرد، و کسانی که مشارکت کرده‌اند چگونه می‌توانند نتایج را ببینند؟ همان‌طور که یکی از شرکت‌کنندگان گفت، شنیدن تا زمانی که مردم نبینند چه چیزی به دلیل سخن گفتنشان تغییر کرده، کامل نیست.
نشست پایانی این اصل را به ملموس‌ترین شکل خود درآورد. شرکت‌کنندگان پیشنهاد کردند که هر تعهد نقشهٔ راه باید یک ساختار پاسخگویی داشته باشد:
- یک رهبر پاسخگو با نام مشخص
- یک شریک با تجربهٔ زیسته
- منابع مورد نیاز
- یک خط پایه
- یک سنجهٔ شش‌ماهه
- یک روش شفاف برای گزارش پیشرفت.
پیشنهاد این است که این ساختار بر هر تعهدی که در نقشهٔ راه نهایی آمده است، اعمال شود. تعهدی که فرد یا نهاد پاسخگوی مشخص، منابع لازم و روشی برای سنجش پیشرفت نداشته باشد، صرفاً یک نیت است، نه یک نقشهٔ راه.
اعمال ساختار پاسخگویی بر هر تعهد نقشهٔ راه. هر تعهد یک رهبر پاسخگو با نام مشخص، یک شریک با تجربهٔ زیسته، منابع مورد نیاز، یک خط پایه، یک سنجهٔ پیشرفت و یک روش شفاف گزارش‌دهی دارد، و به شرکت‌کنندگان گفته می‌شود که به دلیل مشارکت آن‌ها چه چیزی تغییر کرده است.
منبع: یافتهٔ نشست از نشست پایانی (گزارش نشست، بخش‌های ۳.۴ و ۶.۴). وظیفهٔ ایجابی برای پیشگیری از تبعیض نژادی زیر عنوان حقوق و مسئولیت قرار دارد، همان جایی که نشست آن را قرار داد.
- آیا این الگوی درست پاسخگویی است و چه چیزی آن را به‌جای آرمانی بودن، الزام‌آور و قابل پیگیری می‌کند؟
۵ روایت
کدام داستان همهٔ این‌ها را ممکن می‌کند؟
استرالیا به یک داستان ملی نیاز دارد که بتواند حقیقت‌گویی، چندفرهنگی، تعلق مشترک و اختلاف نظر مشروع را در خود جای دهد. شیوه‌ای که دربارهٔ تنوع سخن می‌گوییم، درک عمومی، سیاست‌ها و تعلق را شکل می‌دهد، و رهبری سیاسی و نهادی به تعیین مرزهای آنچه گفتمان عمومی مشروع می‌داند، کمک می‌کند.
نشست از درخواست برای داستان‌های بهتر فراتر رفت. نشست ویژگی‌های ساختاری محیط اطلاعاتی را شناسایی کرد، از جمله بهینه‌سازی الگوریتمی در جهت خشم، انگیزه‌های تجاری و طراحی پلتفرم‌ها که می‌تواند جوامع را در برابر یکدیگر قرار دهد، و وظیفهٔ مراقبت دیجیتال را به عنوان یک پاسخ ساختاری ممکن مطرح کرد. همچنین یک پیشنهاد فوراً عملی ارائه داد: یک پروتکل داستان‌گویی اخلاقی مبتنی بر رضایت آگاهانه و مستمر، ایمنی فرهنگی، هم‌نویسندگی، قدردانی منصفانه و حق بازبینی یا انصراف، که سازمان‌ها می‌توانند بدون انتظار برای قانون یا بودجه، به کار بستن آن را آغاز کنند.
توسعه و ترویج یک چارچوب داستان‌گویی اخلاقی و یک پاسخ ساختاری به محیط اطلاعاتی. بنا کردن این چارچوب بر رضایت آگاهانه و مستمر، ایمنی فرهنگی، هم‌نویسندگی، قدردانی منصفانه و حق بازبینی یا انصراف. در کنار آن، توسعهٔ یک پاسخ ساختاری که انگیزه‌های پلتفرم‌ها، تقویت الگوریتمی و مسئولیت رسانه‌ها را در بر گیرد، همراه با یک روایت عمومی آزموده‌شده از تعلق و مشارکت.
منبع: یافتهٔ نشست (گزارش نشست، بخش‌های ۳.۵ و ۶.۵).
- آیا نقشهٔ راه باید پاسخ‌های ساختاری به محیط اطلاعاتی را دنبال کند، و کدام پاسخ‌ها را؟
- آیا سازمان شما از یک پروتکل داستان‌گویی اخلاقی مبتنی بر این اصول حمایت می‌کند یا آن را می‌پذیرد؟
- نقشهٔ راه چگونه باید از ایمنی و کرامت محافظت کند و در عین حال فضا را برای اختلاف نظر مشروع و گفتگوهای دشوار حفظ کند؟
دو گزاره که باید با هم نگه داشته شوند
در سراسر نشست، دو اصل مهم و نزدیک به هم پدیدار شد که تنشی را برجسته می‌کند که باید با دقت مدیریت شود. انسجام اجتماعی از آنِ همهٔ استرالیایی‌هاست: این مسئولیتی برای کل جامعه است و نباید به عنوان چیزی قالب‌بندی شود که جوامع مهاجر و چندفرهنگی مسئول تولید آن هستند. در عین حال، چندفرهنگی یک قوت ملی تعیین‌کننده است که باید عمیق‌تر در نظام‌ها، نهادها و زندگی عمومی استرالیا جای گیرد. کار پیش رو این است که هر دو را با هم نگه داریم: به رسمیت شناختن و تقویت خصلت چندفرهنگی استرالیا، و در عین حال روشن کردن اینکه مسئولیت انسجام را نمی‌توان تنها بر دوش جوامع چندفرهنگی گذاشت.
گسترش این مشورت
نشست بنیادی مهم برای بحث فراهم کرد و در عین حال پذیرفت که یک روز نمی‌تواند طیف کامل دیدگاه‌ها و تجربه‌هایی را که انسجام اجتماعی در استرالیا را شکل می‌دهند، در بر گیرد. چند حوزه توجه محدودی دریافت کردند یا به اندازهٔ کافی نمایندگی نشدند، از جمله دانش و رهبری مردمان بومی، افراد دارای معلولیت، جوانان، جوامع مناطق دورافتاده و روستایی، جوامع مذهبی کوچک‌تر، شرایط مادی و اقتصادی، و رویکردهای شواهد و سنجش.
فرایند مشورت می‌کوشد این شکاف‌ها را از طریق نظرات کتبی هدفمند و تعامل با افراد و سازمان‌هایی که دیدگاه‌هایشان کمتر نمایندگی شده، از جمله تعامل ویژه با رهبران و سازمان‌های مردمان بومی، برطرف کند. ما به ویژه نظرات این گروه‌ها را تشویق می‌کنیم تا اطمینان یابیم نقشهٔ راه نهایی طیف گسترده‌تری از تجربه‌ها، اولویت‌ها و تخصص‌ها را بازتاب می‌دهد و با صداهایی که در آن روز به اندازهٔ کافی شنیده نشدند، تقویت می‌شود.
آنچه از شما می‌خواهیم
- آیا هر اقدام پیشنهادی بازتاب‌دهندهٔ مشکل است؟ چه چیزی کم است یا بیش از حد بیان شده است؟
- کدام اقدام‌ها برای مردمی که سازمان شما با آن‌ها کار می‌کند، بیشترین اهمیت را دارند؟
- پیش از نهایی شدن نقشهٔ راه چه چیزی باید تغییر کند؟
- مرحلهٔ بعدی به شنیدن دیدگاه‌های چه کسانی نیاز دارد؟
- اختیاری: آیا سازمان شما مایل است در یکی از پنج جریان کاری مشارکت کند، و کدام یک؟
مشورت با یک نشست حضوری در همایش FECCA در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ آغاز می‌شود، جایی که پنج اولویت و اقدام‌های پیشنهادی به عنوان پنج جریان به حاضران ارائه و از طریق بحث و نظرسنجی مشورتی آزموده می‌شوند. پاسخ‌هایی که در جلسه داده می‌شوند، نظرات رسمی به شمار می‌روند. سپس نظرسنجی در ۱۹ اکتبر ۲۰۲۶ برای شرکت‌کنندگان نشست و شبکه‌های شرکای برگزارکننده فرستاده می‌شود و در ۶ نوامبر ۲۰۲۶ بسته می‌شود. پاسخ‌ها را می‌توان از طریق نظرسنجی مشورتی در thinksocialcohesion.com.au که پرسش‌های بالا را می‌پرسد، ارائه کرد. یک کارگروه متشکل از سه شریک برگزارکننده و معمار نشست (Summit Architect) هر پاسخ را بررسی خواهد کرد. هر نکتهٔ اساسی در یک دفتر ثبت بازخورد ثبت می‌شود و یک نتیجهٔ مستند دریافت می‌کند: پذیرفته شد، اصلاح شد، یا پذیرفته نشد، همراه با دلایل.
هر پاسخ‌دهنده گزارش «آنچه شنیدیم، آنچه تغییر کرد» را دریافت خواهد کرد که نشان می‌دهد نظرات مشورتی چگونه نقشهٔ راه نهایی را شکل داده‌اند، و نقشهٔ راه نهایی به کمیسیون سلطنتی یهودستیزی و انسجام اجتماعی (Royal Commission on Antisemitism and Social Cohesion) و به دولت ارائه خواهد شد. نشست در ابتدا یک بازنگری پاسخگویی شش‌ماهه را پیشنهاد کرده بود که برای ۲۸ ژانویهٔ ۲۰۲۷ برنامه‌ریزی شده بود. اما از آنجا که نقشهٔ راه دیرتر از آنچه پیش‌بینی شده بود نهایی می‌شود، بازنگری در آن زمان فرصت کافی برای اجرای تعهدات و ارزیابی معنادار پیشرفت فراهم نمی‌کند. بنابراین بازنگری شش ماه پس از انتشار نقشهٔ راه نهایی انجام خواهد شد و پیشرفت در تعهدات از طریق چارچوب پاسخگویی نقشهٔ راه ارزیابی و به طور عمومی گزارش خواهد شد. این سنجه‌ای مهم برای آن خواهد بود که آیا تعهدات داده‌شده به اقدام معنادار و نتایج ملموس تبدیل می‌شوند یا خیر.