Ο Αναδυόμενος Οδικός Χάρτης Κοινωνικής Συνοχής

Δημοσιεύεται προς διαβούλευση από τις SydWest, SSI και SCOA. Το παρόν σχέδιο προς διαβούλευση αναπτύσσει τις πέντε αναδυόμενες προτεραιότητες που προσδιορίστηκαν μέσω της Συνόδου Κορυφής και της Έκθεσης της Συνόδου, και προτείνει μία δράση για καθεμία από αυτές. Ούτε οι προτεραιότητες ούτε οι δράσεις έχουν παρουσιαστεί ως πλήρως εγκεκριμένες ή επικυρωμένες από τη Σύνοδο. Επιστρέφουν τώρα για περαιτέρω εξέταση και τροποποίηση. Το κείμενο σκόπιμα δεν είναι οριστικό: κάθε στοιχείο αυτού του πλαισίου είναι ανοικτό σε τροποποίηση μέσω της παρούσας διαβούλευσης.

Η Εθνική Σύνοδος Κορυφής Think Social Cohesion (Σκεφτόμαστε την Κοινωνική Συνοχή) κατέδειξε ότι η Αυστραλία δεν στερείται ιδεών. Στερείται ενός επαρκώς κοινού και υπόλογου πλαισίου δράσης.

Στις 28 Ιουλίου 2026, 160 προσκεκλημένοι ηγέτες αφιέρωσαν μια ολόκληρη ημέρα στην Παραμάτα εξετάζοντας τις συνθήκες που ενισχύουν ή αποδυναμώνουν την κοινωνική συνοχή. Αν και οι συζητήσεις δεν κατέληξαν σε συμφωνία για κάθε ζήτημα, πέντε σαφείς προτεραιότητες αναδείχθηκαν με συνέπεια στις κεντρικές ομιλίες, στις συζητήσεις πάνελ και στις συνεισφορές των συμμετεχόντων. Οι προτεραιότητες αυτές παρέχουν μια κοινή βάση για δράση, αναγνωρίζοντας παράλληλα ότι εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικές διαφορές απόψεων που απαιτούν περαιτέρω εξέταση. Οι πέντε αυτές προτεραιότητες παρατίθενται παρακάτω ως ένα αναδυόμενο πλαίσιο, καθεμία ακολουθούμενη από μία προτεινόμενη δράση και από τα ερωτήματα που σας ζητούμε τώρα να δοκιμάσετε.

Κάθε προτεινόμενη δράση συνοδεύεται από σημείωση για την προέλευσή της: πόρισμα της συνόδου, πρόταση που ανέπτυξαν έκτοτε οι συνδιοργανωτές εταίροι, ή και τα δύο. Η Έκθεση της Συνόδου παραμένει το πρακτικό της ημέρας· ο παρών Οδικός Χάρτης εκθέτει πώς προτείνουμε να προχωρήσουν οι δράσεις. Κάθε δράση θα προωθηθεί ως ξεχωριστός άξονας εργασίας, και οι οργανισμοί θα κληθούν να συνεισφέρουν.

Δημοσιεύεται προς διαβούλευση από τις SydWest, SSI και SCOA. Το παρόν σχέδιο προς διαβούλευση αναπτύσσει τις πέντε αναδυόμενες προτεραιότητες που προσδιορίστηκαν μέσω της Συνόδου Κορυφής και της Έκθεσης της Συνόδου, και προτείνει μία δράση για καθεμία από αυτές. Ούτε οι προτεραιότητες ούτε οι δράσεις έχουν παρουσιαστεί ως πλήρως εγκεκριμένες ή επικυρωμένες από τη Σύνοδο. Επιστρέφουν τώρα για περαιτέρω εξέταση και τροποποίηση. Το κείμενο σκόπιμα δεν είναι οριστικό: κάθε στοιχείο αυτού του πλαισίου είναι ανοικτό σε τροποποίηση μέσω της παρούσας διαβούλευσης.

Η Εθνική Σύνοδος Κορυφής Think Social Cohesion (Σκεφτόμαστε την Κοινωνική Συνοχή) κατέδειξε ότι η Αυστραλία δεν στερείται ιδεών. Στερείται ενός επαρκώς κοινού και υπόλογου πλαισίου δράσης.

Στις 28 Ιουλίου 2026, 160 προσκεκλημένοι ηγέτες αφιέρωσαν μια ολόκληρη ημέρα στην Παραμάτα εξετάζοντας τις συνθήκες που ενισχύουν ή αποδυναμώνουν την κοινωνική συνοχή. Αν και οι συζητήσεις δεν κατέληξαν σε συμφωνία για κάθε ζήτημα, πέντε σαφείς προτεραιότητες αναδείχθηκαν με συνέπεια στις κεντρικές ομιλίες, στις συζητήσεις πάνελ και στις συνεισφορές των συμμετεχόντων. Οι προτεραιότητες αυτές παρέχουν μια κοινή βάση για δράση, αναγνωρίζοντας παράλληλα ότι εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικές διαφορές απόψεων που απαιτούν περαιτέρω εξέταση. Οι πέντε αυτές προτεραιότητες παρατίθενται παρακάτω ως ένα αναδυόμενο πλαίσιο, καθεμία ακολουθούμενη από μία προτεινόμενη δράση και από τα ερωτήματα που σας ζητούμε τώρα να δοκιμάσετε.

Κάθε προτεινόμενη δράση συνοδεύεται από σημείωση για την προέλευσή της: πόρισμα της συνόδου, πρόταση που ανέπτυξαν έκτοτε οι συνδιοργανωτές εταίροι, ή και τα δύο. Η Έκθεση της Συνόδου παραμένει το πρακτικό της ημέρας· ο παρών Οδικός Χάρτης εκθέτει πώς προτείνουμε να προχωρήσουν οι δράσεις. Κάθε δράση θα προωθηθεί ως ξεχωριστός άξονας εργασίας, και οι οργανισμοί θα κληθούν να συνεισφέρουν.

Από πού ξεκινά αυτός ο Οδικός Χάρτης

Μετά τη σύνοδο, οι συνδιοργανωτές εταίροι πρότειναν η κυριαρχία των Πρώτων Εθνών (First Nations) και η αφήγηση της αλήθειας να ενταχθούν στο εννοιολογικό θεμέλιο αυτού του Οδικού Χάρτη, και όχι ανάμεσα στις φωνές που θα προστεθούν μέσω της διαβούλευσης. Η ίδια η σύνοδος κατέγραψε ότι η γνώση και η ηγεσία των Πρώτων Εθνών χρειάζονταν πολύ μεγαλύτερη προσοχή από όση έλαβαν εκείνη την ημέρα. Η πρόταση παρατίθεται εδώ προς δοκιμή.

Κάθε αυστραλιανό πλαίσιο κοινωνικής συνοχής πρέπει να ξεκινά με την αναγνώριση των Αβοριγίνων και των Νησιωτών των Στενών Τόρες ως των Πρώτων Λαών αυτής της ηπείρου και με μια ειλικρινή καταγραφή της αποικιοκρατίας, της αποστέρησης από τη γη και της συνεχιζόμενης κυριαρχίας των Πρώτων Εθνών. Το αίσθημα του ανήκειν δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω στην ιστορική αμνησία. Η αφήγηση της αλήθειας, η αυτοδιάθεση και οι σχέσεις σεβασμού ανάμεσα στους λαούς των Πρώτων Εθνών και σε όλους όσοι στη συνέχεια έχτισαν εδώ τη ζωή τους αποτελούν θεμέλια ενός κοινού εθνικού μέλλοντος.

Η πρόταση αυτή θα αναπτυχθεί περαιτέρω μέσω σεβαστικής συνεργασίας με ηγέτες και οργανώσεις των Πρώτων Εθνών πριν από την οριστικοποίηση του Οδικού Χάρτη. Η συγκρότηση μιας ουσιαστικής εταιρικής σχέσης διακυβέρνησης απαιτεί χρόνο, εμπιστοσύνη και γνήσια συνεργασία, και δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσα από μια σύντομη διαδικασία διαβούλευσης. Ο Οδικός Χάρτης θα ορίσει την ανάπτυξη αυτής της εταιρικής σχέσης ως πρώιμη προτεραιότητα υλοποίησης.

Πηγή: πρόταση που ανέπτυξαν οι συνδιοργανωτές εταίροι μετά τη σύνοδο.

1 Δικαιώματα και ευθύνη

Τι πρέπει να εγγυάται το σύστημα;

Η κοινωνική συνοχή δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στην καλή θέληση, στις προσδοκίες ή σε γενικές διακηρύξεις αξιών. Σε όλες τις συζητήσεις, οι συμμετέχοντες τόνιζαν σταθερά τη σημασία των δικαιωμάτων, των υποχρεώσεων και της θεσμικής λογοδοσίας. Σε αυτό περιλαμβάνονταν εκκλήσεις για ισχυρότερη νομική και βασισμένη στα δικαιώματα προστασία, καθώς και για θετική υποχρέωση των εργοδοτών να προλαμβάνουν τον ρατσισμό, αντί να ενεργούν μόνο αφού έχει προκληθεί βλάβη. Η αναδυόμενη πρόταση είναι ότι για κάθε δέσμευση πρέπει να κατονομάζεται ένας φορέας υποχρέωσης, αντί οι υποχρεώσεις να βαρύνουν τους ανθρώπους που υφίστανται τη βλάβη.

Η σύνοδος δεν υποστήριξε ότι η νομοθεσία από μόνη της δημιουργεί συνοχή. Μία συνεισφορά αμφισβήτησε ρητά μια κατά κύριο λόγο νομοθετική απάντηση. Η κατεύθυνση δεν είναι ο νόμος αντί των σχέσεων, αλλά ένα ισχυρότερο θεμέλιο δικαιωμάτων συνοδευόμενο από τις κοινωνικές και θεσμικές συνθήκες που επιτρέπουν τα δικαιώματα αυτά να βιώνονται στην πράξη.

Θέσπιση ενός πλαισίου δικαιωμάτων και θεσμικής ευθύνης για την κοινωνική συνοχή. Κατονομασία του φορέα υποχρέωσης για κάθε υποχρέωση, και εξέταση της σκοπιμότητας μιας θετικής υποχρέωσης πρόληψης των φυλετικών διακρίσεων για τους εργοδότες και τους λοιπούς θεσμούς. Η μορφή οποιουδήποτε ευρύτερου μέσου προστασίας δικαιωμάτων παραμένει ανοικτή. Κάθε νομοθετική απάντηση θα πρέπει να αναπτυχθεί παράλληλα με τις προσεγγίσεις που βασίζονται στις σχέσεις και στον τόπο, τις οποίες προσδιόρισε η σύνοδος, και όχι ως υποκατάστατό τους.

Πηγή: πόρισμα της συνόδου (Έκθεση της Συνόδου, ενότητες 3.1 και 6.1). Η σύνοδος ζήτησε κάποιας μορφής νομικό ή βασισμένο στα δικαιώματα μέσο, χωρίς να καθορίσει τη μορφή του.

• Αντανακλά αυτό τη συζήτηση; Ποια μορφή θα πρέπει να έχει ένα μέσο προστασίας δικαιωμάτων, και πού θα πρέπει να εφαρμόζονται θετικές υποχρεώσεις;

2 Προσέγγιση

Ποιους αποτυγχάνουμε να προσεγγίσουμε;

Οι πρωτοβουλίες κοινωνικής συνοχής συχνά φτάνουν σε ανθρώπους που είναι ήδη πρόθυμοι και ικανοί να συμμετάσχουν. Ένα δυσκολότερο ερώτημα, που τέθηκε ανεξάρτητα σε τέσσερις συνεδρίες, είναι πώς θα συνδεθούμε με όσους παραμένουν εκτός της εμβέλειας των υφιστάμενων θεσμών και προγραμμάτων: ανθρώπους που έχουν αποστασιοποιηθεί, εκείνους για τους οποίους οι υφιστάμενες προσεγγίσεις δεν απέδωσαν, και εκείνους που δεν προσεγγίστηκαν ποτέ ουσιαστικά. Η Σύνοδος ανέδειξε τη σημασία της διάκρισης ανάμεσα σε αυτές τις εμπειρίες, αναγνωρίζοντας ότι αντανακλούν διαφορετικά εμπόδια στη συμμετοχή και απαιτούν διαφορετικές απαντήσεις. Είναι σημαντικό ότι η έλλειψη συμμετοχής δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως έλλειψη προθυμίας για συμμετοχή.

Η υποδομή της προσέγγισης είναι τοπική. Η τοπική αυτοδιοίκηση, οι οργανώσεις γειτονιάς, οι βιβλιοθήκες, τα σχολεία, οι χώροι εργασίας, τα τοπικά μέσα ενημέρωσης, οι «τρίτοι χώροι» και οι τοπικοί μηχανισμοί, όπως οι μικροεπιχορηγήσεις, είναι τα σημεία όπου οι άνθρωποι συναντούν τους θεσμούς και ο ένας τον άλλον. Για τους ανθρώπους που χτίζουν τη ζωή τους στην Αυστραλία, η υποδομή εγκατάστασης αποτελεί τη γέφυρα προς τις κοινότητες, τις υπηρεσίες και τους θεσμούς. Ο σχεδιασμός με στόχο την προσέγγιση σημαίνει ότι οι θεσμοί αλλάζουν το πού, το πώς και το μέσω ποιων συνδέονται με τους ανθρώπους.

Επένδυση στην τοπική υποδομή προσέγγισης. Ενίσχυση της τοπικής αυτοδιοίκησης, των οργανώσεων γειτονιάς, των βιβλιοθηκών, των σχολείων, των χώρων εργασίας και των «τρίτων χώρων», με παράλληλη απαίτηση από τους θεσμούς να εξετάσουν και να ενισχύσουν το πού, το πώς και το μέσω ποιων συνδέονται με τους ανθρώπους, με ιδιαίτερη προσοχή σε όσους δεν προσεγγίζονται μέσω των υφιστάμενων δικτύων.

Πηγή: πόρισμα της συνόδου (Έκθεση της Συνόδου, ενότητες 3.2 και 6.2).

• Ποιοι μένουν εκτός στην κοινότητα ή στον τομέα σας, και τι θα μπορούσε να τους προσεγγίσει;
• Ποια τοπική υποδομή θα πρέπει να θέσει ο Οδικός Χάρτης ως προτεραιότητα για επένδυση;

3 Συμμετοχή

Πώς συνεισφέρουν οι άνθρωποι;

Η αναγνώριση των δεξιοτήτων και των προσόντων που αποκτήθηκαν στο εξωτερικό ήταν η πιο τεκμηριωμένη πρόταση της συνόδου, καθώς τέθηκε σε πέντε συνεδρίες χωρίς καμία καταγεγραμμένη αντίρρηση. Όταν η ικανότητα δεν μπορεί να μετατραπεί σε ευκαιρία, οι συνέπειες πλήττουν την οικονομική ασφάλεια, την ανεξαρτησία, την αυτοπεποίθηση και τη δυνατότητα πλήρους συμμετοχής στην αυστραλιανή ζωή. Η σύνοδος έδειξε προς διαδρομές και όχι προς υπηρεσίες: συστήματα σχεδιασμένα γύρω από την πρόοδο των ανθρώπων, την αυτενέργειά τους και την ικανότητά τους να συνεισφέρουν, μεταξύ άλλων μέσω της απασχόλησης και της επιχειρηματικότητας.

Η συμμετοχή είναι ευρύτερη από την οικονομική συμμετοχή. Περιλαμβάνει την κοινοτική και πολιτειακή ηγεσία και γνήσιες ευκαιρίες διαμόρφωσης των θεσμών και των αποφάσεων που επηρεάζουν τη ζωή των ανθρώπων. Η Σύνοδος αναγνώρισε επίσης ένα σημαντικό κενό στις συζητήσεις: οι υλικές συνθήκες που διαμορφώνουν την κοινωνική συνοχή, όπως η στέγαση, οι μισθοί, η επισφαλής εργασία και οι πιέσεις του κόστους ζωής, έλαβαν συγκριτικά περιορισμένη προσοχή. Τα ζητήματα αυτά θα απαιτήσουν πιο συνειδητή εξέταση καθώς ο Οδικός Χάρτης εξελίσσεται.

Απελευθέρωση των δεξιοτήτων και άρση των εμποδίων στη συμμετοχή. Έναρξη με την αναγνώριση των δεξιοτήτων και των προσόντων που αποκτήθηκαν στο εξωτερικό, δημιουργία διαδρομών προς την πολιτειακή και κοινοτική ηγεσία, καθώς και προς την απασχόληση, και εξέταση των υλικών συνθηκών που περιορίζουν τη συμμετοχή.

Πηγή: πόρισμα της συνόδου (Έκθεση της Συνόδου, ενότητες 3.3 και 6.3).

• Τι θα μετέτρεπε ταχύτερα την υπάρχουσα ικανότητα σε συμμετοχή;
• Πώς θα πρέπει να ενταχθούν οι υλικές και οικονομικές συνθήκες σε αυτό το πλαίσιο;

4 Λογοδοσία

Σε ποιον ανήκει το αποτέλεσμα;

Σε πέντε συνεδρίες, οι συμμετέχοντες εξέφρασαν την ανησυχία ότι η διαβούλευση πολύ συχνά δεν μετατρέπεται σε ουσιαστική δράση. Οι άνθρωποι προσφέρουν τον χρόνο, τις εμπειρίες και την εξειδίκευσή τους, αλλά σπάνια βλέπουν πώς οι συνεισφορές τους επηρεάζουν τις αποφάσεις ή οδηγούν σε αλλαγή. Η Σύνοδος ανέδειξε την ανάγκη να προχωρήσουμε πέρα από την ουσιαστική διαβούλευση προς τη γνήσια λογοδοσία: ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη να ενεργήσει με βάση όσα ακούστηκαν, και πώς μπορούν όσοι συνεισέφεραν να δουν τα αποτελέσματα; Όπως παρατήρησε ένας συμμετέχων, η ακρόαση δεν ολοκληρώνεται μέχρι οι άνθρωποι να μπορούν να δουν τι άλλαξε επειδή μίλησαν.

Η καταληκτική συνεδρία έδωσε σε αυτή την αρχή την πιο συγκεκριμένη μορφή της. Οι συμμετέχοντες πρότειναν κάθε δέσμευση του Οδικού Χάρτη να συνοδεύεται από μια αρχιτεκτονική λογοδοσίας:

• έναν κατονομασμένο υπεύθυνο ηγέτη
• έναν εταίρο με βιωμένη εμπειρία
• τους απαιτούμενους πόρους
• μια αρχική μέτρηση αναφοράς
• έναν δείκτη έξι μηνών
• μια διαφανή μέθοδο αναφοράς της προόδου.

Η πρόταση είναι η αρχιτεκτονική αυτή να εφαρμοστεί σε κάθε δέσμευση του τελικού Οδικού Χάρτη. Μια δέσμευση χωρίς σαφώς ορισμένο υπεύθυνο, τους αναγκαίους πόρους και τρόπο μέτρησης της προόδου αποτελεί απλώς πρόθεση, όχι οδικό χάρτη.

Εφαρμογή της αρχιτεκτονικής λογοδοσίας σε κάθε δέσμευση του Οδικού Χάρτη. Κάθε δέσμευση συνοδεύεται από κατονομασμένο υπεύθυνο ηγέτη, εταίρο με βιωμένη εμπειρία, τους απαιτούμενους πόρους, αρχική μέτρηση αναφοράς, δείκτη προόδου και διαφανή μέθοδο αναφοράς, και οι συμμετέχοντες ενημερώνονται για το τι άλλαξε χάρη στη συνεισφορά τους.

Πηγή: πόρισμα της συνόδου από την καταληκτική συνεδρία (Έκθεση της Συνόδου, ενότητες 3.4 και 6.4). Η θετική υποχρέωση πρόληψης των φυλετικών διακρίσεων εντάσσεται στα Δικαιώματα και ευθύνη, όπου την τοποθέτησε η σύνοδος.

• Είναι αυτό το σωστό μοντέλο λογοδοσίας, και τι θα το καθιστούσε ουσιαστικά δεσμευτικό και όχι απλώς ευκταίο;

5 Αφήγημα

Ποια ιστορία καθιστά δυνατά όλα αυτά;

Η Αυστραλία χρειάζεται ένα εθνικό αφήγημα ικανό να χωρέσει την αφήγηση της αλήθειας, την πολυπολιτισμικότητα, το κοινό αίσθημα του ανήκειν και τη θεμιτή διαφωνία. Ο τρόπος με τον οποίο μιλάμε για τη διαφορετικότητα διαμορφώνει την κατανόηση του κοινού, την πολιτική και το αίσθημα του ανήκειν, ενώ η πολιτική και θεσμική ηγεσία συμβάλλει στον καθορισμό των ορίων του τι νομιμοποιεί ο δημόσιος λόγος.

Η σύνοδος προχώρησε πέρα από την έκκληση για καλύτερες ιστορίες. Προσδιόρισε δομικά χαρακτηριστικά του πληροφοριακού περιβάλλοντος, όπως την αλγοριθμική βελτιστοποίηση προς την οργή, τα εμπορικά κίνητρα και τον σχεδιασμό των πλατφορμών που μπορεί να στρέφει τις κοινότητες τη μία εναντίον της άλλης, και ανέδειξε το ψηφιακό καθήκον μέριμνας ως μία πιθανή δομική απάντηση. Παρήγαγε επίσης μία άμεσα εφαρμόσιμη πρόταση: ένα πρωτόκολλο ηθικής αφήγησης ιστοριών, θεμελιωμένο στην ενημερωμένη και συνεχή συναίνεση, στην πολιτισμική ασφάλεια, στη συν-συγγραφή, στη δίκαιη αναγνώριση και στο δικαίωμα επανεξέτασης ή απόσυρσης, το οποίο οι οργανισμοί μπορούν να αρχίσουν να εφαρμόζουν χωρίς να περιμένουν νομοθεσία ή χρηματοδότηση.

Ανάπτυξη και προώθηση ενός πλαισίου ηθικής αφήγησης ιστοριών και μιας δομικής απάντησης στο πληροφοριακό περιβάλλον. Θεμελίωση του πλαισίου στην ενημερωμένη και συνεχή συναίνεση, στην πολιτισμική ασφάλεια, στη συν-συγγραφή, στη δίκαιη αναγνώριση και στο δικαίωμα επανεξέτασης ή απόσυρσης. Παράλληλα, ανάπτυξη μιας δομικής απάντησης που καλύπτει τα κίνητρα των πλατφορμών, την αλγοριθμική ενίσχυση και την ευθύνη των μέσων ενημέρωσης, μαζί με ένα δοκιμασμένο δημόσιο αφήγημα του ανήκειν και της συνεισφοράς.

Πηγή: πόρισμα της συνόδου (Έκθεση της Συνόδου, ενότητες 3.5 και 6.5).

• Θα πρέπει ο Οδικός Χάρτης να επιδιώξει δομικές απαντήσεις στο πληροφοριακό περιβάλλον, και ποιες;
• Θα υποστήριζε ή θα υιοθετούσε ο οργανισμός σας ένα πρωτόκολλο ηθικής αφήγησης ιστοριών βασισμένο σε αυτές τις αρχές;
• Πώς θα πρέπει ο Οδικός Χάρτης να προστατεύει την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια, διατηρώντας παράλληλα χώρο για θεμιτή διαφωνία και δύσκολες συζητήσεις;

Δύο προτάσεις που πρέπει να κρατηθούν μαζί

Σε όλη τη διάρκεια της Συνόδου αναδείχθηκαν δύο σημαντικές και στενά συνδεδεμένες αρχές, που φανερώνουν μια ένταση η οποία πρέπει να αντιμετωπιστεί με προσοχή. Η κοινωνική συνοχή ανήκει σε όλους τους Αυστραλούς: είναι ευθύνη ολόκληρης της κοινωνίας και δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως κάτι που οι μεταναστευτικές και πολυπολιτισμικές κοινότητες είναι υπεύθυνες να παράγουν. Ταυτόχρονα, η πολυπολιτισμικότητα είναι μια καθοριστική εθνική δύναμη που θα πρέπει να ενσωματωθεί βαθύτερα στα συστήματα, στους θεσμούς και στη δημόσια ζωή της Αυστραλίας. Το έργο που έχουμε μπροστά μας είναι να κρατήσουμε και τα δύο: να αναγνωρίσουμε και να ενισχύσουμε τον πολυπολιτισμικό χαρακτήρα της Αυστραλίας, καθιστώντας παράλληλα σαφές ότι η ευθύνη για τη συνοχή δεν μπορεί να επιρριφθεί μόνο στις πολυπολιτισμικές κοινότητες.

Διεύρυνση αυτής της διαβούλευσης

Η Σύνοδος παρείχε μια σημαντική βάση για συζήτηση, αναγνωρίζοντας παράλληλα ότι μία μόνο ημέρα δεν μπορούσε να αποτυπώσει το πλήρες φάσμα των απόψεων και των εμπειριών που διαμορφώνουν την κοινωνική συνοχή στην Αυστραλία. Αρκετοί τομείς έλαβαν περιορισμένη προσοχή ή δεν εκπροσωπήθηκαν επαρκώς, όπως η γνώση και η ηγεσία των Πρώτων Εθνών, τα άτομα με αναπηρία, οι νέοι, οι περιφερειακές και αγροτικές κοινότητες, οι μικρότερες θρησκευτικές κοινότητες, οι υλικές και οικονομικές συνθήκες, καθώς και οι προσεγγίσεις στην τεκμηρίωση και τη μέτρηση.

Η διαδικασία διαβούλευσης επιδιώκει να καλύψει αυτά τα κενά μέσω στοχευμένων γραπτών συνεισφορών και συνεργασίας με ανθρώπους και οργανισμούς των οποίων οι απόψεις υποεκπροσωπήθηκαν, συμπεριλαμβανομένης ειδικής συνεργασίας με ηγέτες και οργανώσεις των Πρώτων Εθνών. Ενθαρρύνουμε ιδιαίτερα τις συνεισφορές αυτών των ομάδων, ώστε ο τελικός Οδικός Χάρτης να αντανακλά ένα ευρύτερο φάσμα εμπειριών, προτεραιοτήτων και εξειδίκευσης, και να ενισχυθεί από φωνές που δεν ακούστηκαν επαρκώς εκείνη την ημέρα.

Η διαβούλευση ανοίγει με μια ζωντανή συνεδρία στο συνέδριο της FECCA στις 16 Οκτωβρίου 2026, όπου οι πέντε προτεραιότητες και οι προτεινόμενες δράσεις τίθενται στην αίθουσα ως πέντε άξονες και δοκιμάζονται μέσω συζήτησης και του ερωτηματολογίου της διαβούλευσης. Οι απαντήσεις που δίνονται στην αίθουσα αποτελούν επίσημες υποβολές. Το ερωτηματολόγιο αποστέλλεται στη συνέχεια στους συμμετέχοντες της Συνόδου και στα δίκτυα των συνδιοργανωτών εταίρων στις 19 Οκτωβρίου 2026 και κλείνει στις 6 Νοεμβρίου 2026. Οι απαντήσεις μπορούν να υποβληθούν μέσω του ερωτηματολογίου της διαβούλευσης στη διεύθυνση thinksocialcohesion.com.au, το οποίο θέτει τα παραπάνω ερωτήματα. Μια ομάδα εργασίας αποτελούμενη από τους τρεις συνδιοργανωτές εταίρους και τον Αρχιτέκτονα της Συνόδου (Summit Architect) θα εξετάσει κάθε απάντηση. Κάθε ουσιώδες σημείο θα καταχωριστεί σε μητρώο σχολίων και θα λάβει τεκμηριωμένη έκβαση: υιοθετήθηκε, τροποποιήθηκε ή δεν υιοθετήθηκε, με αιτιολόγηση.

Κάθε άτομο που θα υποβάλει απάντηση θα λάβει την έκθεση «τι ακούσαμε, τι άλλαξε», η οποία θα δείχνει πώς οι συνεισφορές της διαβούλευσης διαμόρφωσαν τον τελικό Οδικό Χάρτη, και ο τελικός Οδικός Χάρτης θα παραδοθεί στη Βασιλική Επιτροπή για τον Αντισημιτισμό και την Κοινωνική Συνοχή (Royal Commission on Antisemitism and Social Cohesion) και στην κυβέρνηση. Η Σύνοδος είχε αρχικά προτείνει μια εξαμηνιαία επισκόπηση λογοδοσίας, προγραμματισμένη για τις 28 Ιανουαρίου 2027. Ωστόσο, καθώς ο Οδικός Χάρτης οριστικοποιείται αργότερα από ό,τι αναμενόταν, μια επισκόπηση εκείνη τη στιγμή δεν θα άφηνε επαρκή χρόνο για την υλοποίηση των δεσμεύσεων και την ουσιαστική αξιολόγηση της προόδου. Η επισκόπηση θα πραγματοποιηθεί επομένως έξι μήνες μετά τη δημοσίευση του τελικού Οδικού Χάρτη, με την πρόοδο ως προς τις δεσμεύσεις να αξιολογείται και να δημοσιοποιείται μέσω του πλαισίου λογοδοσίας του Οδικού Χάρτη. Αυτό θα αποτελέσει ένα σημαντικό μέτρο του κατά πόσον οι δεσμεύσεις που αναλήφθηκαν μετατρέπονται σε ουσιαστική δράση και απτά αποτελέσματα.